IK WAS VERSLAAFD

Trots poserend met nieuwe aankopen

In mijn vorige artikel op Yhana vertelde ik over de fast fashion industrie en wat mijn aandeel daarin was. Dit was niet klein als je de foto had bekeken van hoe mijn kledingkast eruit zag. Ik kan gerust zeggen dat ik verslaafd was aan het kopen van nieuwe kledingstukken. In dit artikel ga ik terug naar mijn leven voor deze nieuwe leefstijl.

HET WAS NOOIT GENOEG

Ongeveer twee jaar geleden stond ik voor de zoveelste keer chagrijnig voor mijn kledingkast. Het leek op een film waarin de actrice de zoveelste kledingstuk uit de kast trekt, op de grond gooit en klaagt over dat ze niks heeft om aan te trekken. Jep. That could be me. Elke keer kwam er wel een andere reden voorbij. De ene keer was alles stom en had ik niks nieuws om aan te trekken, maar vaak (helaas) was het ook dat ik kleding in de kast had liggen die ik niet meer paste. “Dan koop je toch wat nieuws? ” Zei mijn man dan voor de zoveelste keer in de ochtend. Niet meer op een gefrustreerde toon, omdat hij er inmiddels aan gewend was geraakt. Nee. Op zo’n moment hielp niks en verliet ik het huis met mijn meest verdrietige en chagrijnige hoofd. Zonder koffie.

Op dit soort momenten keek ik toch regelmatig op het internet of opende ik één van mijn apps waar ik makkelijk nieuwe kledingstukken kon shoppen. Deze apps waren zo gebruiksvriendelijk. Ik kon mijn winkelmandje vullen en door gaan naar bestellen. Alle gegevens waren ingevuld en om de stap te versnellen kon ik zelfs achteraf betalen. In het mooiste geval had ik de volgende dag al mijn nieuwe jurk in huis. Heerlijk toch? Ook voor bijzondere gelegenheden was natuurlijk niks leuk wat ik al in de kast had hangen. “Die jurk hadden ze al gezien en in dat shirtje met kokerrok lijk ik net pregnant (oeps, weer iets te veel gegeten).

Social Media

Social media was op zo een moment ook geen prettig medium. In mijn vorige artikel beschreef ik al in hoeverre mij dit beïnvloedde. Blijkbaar was ik gevoelig voor hetgeen wat ik voorbij zag komen en vond ik dat ik mee moest draaien in de voortdurend veranderende mode. Ik hield het amper bij. Mijn man heeft het geluk gehad om mij op verschillende manieren te leren kennen. Zo kon ik er in een bepaalde periode als een zakenvrouw bij lopen: mooi in pak en netjes gekleed. Nog in diezelfde week had hij te maken kunnen krijgen met een andere verschijning. Iets met ghetto girl. Totaal niet weten wat voor stijl bij mij paste, maar gevoelig voor het meedraaien in de snel veranderende mode. Ergens is het misgegaan waar de waarde van kleding verdween en snelle mode zijn intrede maakte binnen mijn kledingkast. Ik deed al een lange tijd niet anders, want toen ik destijds hoorde dat de Primark in Zwolle was geopend belde ik mijn studiegenoot op en liet ik dit blijde nieuws een aantal keren door de telefoon galmen.

Ik kan het niet betalen

Het gevoel van frustratie bleef aanhouden en ik begon mij steeds ellendiger te voelen. Op deze momenten sprak ik mijzelf streng toe dat het afgelopen was met het kopen van nieuwe kledingstukken. Met name de kledingstukken waar ik mij eigenlijk niet mooi of goed in voelde, maar kocht vanwege de prijs. Ik zie mijzelf al door de Zara lopen tijdens de sale periode waar alles overhoop ligt. “Wie weet wat voor moois ik toch onder dat stapeltje vind.” Het ging er niet meer om wát ik nodig had, maar dát ik iets nodig had.

Op Instagram volgde ik steeds meer mensen die een aparte kledingstijl hadden en die hun kleding alleen ‘fair’ kochten. Een aparte kledingstijl was mij niet onbekend, aangezien mijn vriendin mij regelmatig voor Gerard Joling uitmaakte vanwege mijn heftige kledingkeuzes. Het was leuk om deze mensen te volgen, maar wat zij dragen zou ik toch niet kunnen betalen vanwege de prijs. Dit was wat ik regelmatig tegen mijzelf zei. De documentaire: The True Cost kwam ook een aantal keren voorbij, alleen liet ik het steeds links liggen. Ik had weinig trek in zielige verhalen en de term ‘fair fashion’ ging mij ook niet veel aan. Sterker nog, het deed mij vrij weinig. Nou ja. Het deed mij wel wat, maar dat was niet positief. Ik raakte met enige regelmaat geïrriteerd door de mensen die hier over spraken en zich gedroegen alsof ze de wereld wilden redden. Ik wil gewoon mijn kleding kopen en dat doe ik bij de winkels die voor mij betaalbaar zijn. Het is niet anders, punt uit.

Uit de ratrace stappen

Laat ik toch maar de docu bekijken, dacht ik op een doordeweekse dag. In deze periode deed ik het wat rustiger aan op mijn werk en was ik aan het onderzoeken hoe ik dichter bij mijzelf kon komen. Dit kwam dan ook op een goed moment, want ineens stapte ik uit de ratrace. Het was opvallend hoe ellendig ik mij begon te voelen door de hoeveelheid spullen die ik thuis had. Eerder dacht ik hier van te kunnen genieten, maar in deze periode was het een grote bron van prikkels die ik niet goed kon gebruiken. Het viel me nu pas op hoe verslavend het kopen van nieuwe kledingstukken voelde en hoe dit in mijn brein werkte. Eenmaal de documentaire opgestart kon ik niets anders dan gefascineerd naar onze grote tv scherm kijken. Groot scherm wat ook niet erg duurzaam is als je het zo bekijkt, maar goed. Er ging een wereld schuil achter mijn kleding waar ik mij niks bij had kunnen voorstellen. De mensen die het hier wel eens over hadden vond ik irritant, omdat ik er op dat moment nog geen beeld bij had. Toch was het de beste keus sinds tijden om deze documentaire op te starten en het een kans te geven. Dit was namelijk het moment waar ik afscheid nam van het trotse poseren met tassen vol prul.

In mijn volgende artikel op Yhana vertel ik over de inhoud van deze documentaire en wat voor impact het had op mijn handelen.
Heb jij vragen over dit proces of zijn er punten die voor jou herkenbaar zijn? Let me know! Het is een groot en complexe thema waar veel over te vertellen en delen valt. Laten we elkaar inspireren en deel jouw Yhana!

SHARE

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *